فیلتر هپا یک فیلتر هوای چین‌دار با کارایی بالا است که قادر به جذب ذرات معلق بسیار ریز، به اندازه‌ی یک میکرون (µ) یا میکرومتر است. (هر میکرون برابر با یک هزارم میلی‌متر است).

 HEPA که مخفف عبارت High Efficiency Particulate Air است، نشان‌دهنده‌ی فیلترهایی است که می‌توانند ۹۹.۹۷ درصد از ذرات به اندازه‌ی ۰.۳ میکرون را به دام بیاندازند. فیلتری با درجه‌بندی هپا می‌تواند انواع ناخالصی‌ها را از بین ببرد، از جمله: کنه‌های گرد و غبار و ذرات آن‌ها، موی حیوانات خانگی، گرده، دود، هاگ‌های قارچ و سایر آلاینده‌هایی که با چشم غیرمسلح قابل مشاهده نیستند.

اگرچه استاندارد و فرآیند تأییدیه‌ی هپا تا سال ۱۹۸۳ به طور رسمی تعریف نشده بود، توسعه‌ی فیلترهای هپا به دوران جنگ جهانی دوم باز می‌گردد. دانشمندان آمریکایی در پروژه‌ی منهتن، اولین فیلتر هپا را برای به دام انداختن ذرات رادیواکتیو منتشر شده در طی ساخت بمب اتم اختراع کردند.

فیلترهای هپا جزء جدایی‌ناپذیر سیستم‌های تصفیه هوا هستند، زیرا با استانداردهای سختگیرانه‌ی حذف آلاینده‌ها مطابقت کامل دارند.

سیستم هپا هوا را از میان توری بسیار ظریفی عبور می‌دهد تا آلاینده‌های مضر را به دام اندازد. این توری از هزاران الیاف ریز ساخته شده است که آلاینده‌های با اندازه‌ی میکروسکوپی را جذب می‌کنند. اگرچه تمام فیلترهای هپا باید استانداردهای یکسانی را رعایت کنند، اما در رده‌بندی کارایی فیلترهای هپا سطوح مختلفی وجود دارد.