نورپردازی در دو نوع اصلی ارائه می‌شود - مستقیم و لبه‌ای - و تفاوت اصلی بین این دو چیدمان LEDها است. در یک پنل با نور مستقیم، آن‌ها در سراسر صفحه‌نمایش پخش می‌شوند، در حالی که نور لبه‌ای، همانطور که از نامش پیداست، دارای LEDهایی است که در لبه‌های نمایشگر قرار گرفته‌اند. این معمولاً از دو طرف ، به صورت عمودی یا افقی است.

هر دوی این نوع نورپردازی می‌توانند از Local Dimming برای کنترل نور  LEDهای خود استفاده کنند. با این حال، در تلویزیون‌های با نور مستقیم بیشتر رایج است، چون در حالت نورپردازی از لبه، بهبود کمتری احساس میشود.

تلویزیون‌های با نور مستقیم که از Local Dimming استفاده میکنند، با عنوان صفحه های FLAD شناخته میشوند و از نظر کیفیت تصویر، گزینه‌ی بهتری هستند در نتیجه تکنولوژی است که در تلویزیون‌های LCD رده‌بالاتر یافت می‌شود.

با نمایشگرهای FALD، نور پس‌زمینه LED از آرایه‌ای از LEDها تشکیل شده است که در سراسر صفحه‌نمایش پخش شده و به تعدادی منطقه تقسیم می‌شوند که هر منطقه کنترل کم‌نور شدن خود را دارد. تعداد مناطق می‌تواند از چند ده تا صدها و حتی هزاران منطقه تشکیل شده از  پنل‌های Mini LED متغیر باشد و به طور کلی، هر چه تعداد مناطق یک تلویزیون بیشتر باشد، کنترل دقیق‌تری بر نور پس‌زمینه برای بهبود عملکرد دارد.

با این حال، این موضوع همیشه صادق نیست. تعداد بیشتر مناطق تضمینی برای کم‌نور شدن موضعی بهتر نیست و یک تلویزیون Mini LED هم الزاماً به معنای عملکرد برتر نیست. این موضوع کمی شبیه مگاپیکسل روی دوربین است - آنچه که واقعاً اهمیت دارد نحوه‌ی استفاده از آن‌ها است، که به نحوه‌ی ساخت و پردازش تصویر برمی‌گردد.

برای مثال، می‌توان گفت که تلویزیون سونی X90L علی‌رغم داشتن تعداد بسیار کمتر Dimming و اینکه یک LCD استاندارد است نسبت به تلویزیون تی سی ال C845K که دارای مناطق بیشتر Dimming  و اصلاحا یک Mini LED است، کم‌نور شدن موضعی بهتری را ارائه می‌دهد.

با این حال، فارغ از اینکه کم‌نور شدن موضعی چگونه اجرا شود، زمانی که به خوبی عمل کند، نتیجه‌ی آن کنتراست بهتر است و به ویژه برای محتوای HDR مفید است، چون باعث می‌شود قسمت‌های روشن درخشان و قسمت‌های تاریک عمیق باقی بمانند و همچنین جزئیات سایه به خوبی نمایش داده شوند.